Een enorm voordeel van bijna altijd vanuit huis werken, is dat je gerust vijf dagen lang in hetzelfde kloffie kunt lopen zonder dat je gek wordt aangekeken. Een verademing voor iemand als ik die ten tijde van de middelbare school altijd meer stress had om de outfit voor de volgende dag dan de reeks proefwerken, SE’s en debatsessies die in de agenda stonden. Het schooluniform leek mij altijd het summum en nu kan ik mijzelf eindelijk een uniform aanmeten. Dat uniform komt neer op een comfy zwarte broek met dito grijze trui. Dat ik dan ook draag die ene avond in de week dat ik met vrienden dineer. Weten zij veel…

Er is nog een ander gegeven dat mijn minimalistische kledingkeuze vergoelijkt en dat is de populariteit van Zero Waste en milieubewustzijn. Ik scheid al mijn afval, zoals het hoort; GFT, KCA, plastic, glas, papier en rest. Mét een mengeling van trots en zelfhaat: ik kan namelijk lang niet alles in de buurt kwijt en ben dus gerust een uur kwijt per lozing en kind en vriend nemen het niet zo nauw met afvalscheiding, zij focussen zich vooral op het fabriceren ervan. Alleen, elke keer dat mijn huis weer geleegd is en alles in de juiste bak terecht is gekomen, ben ik heel content met mezelf. Nu groen-groener-groenst the new black is geworden, kan ik mijn kledingkeuze ook meteen verantwoorden. Kleding is op zoveel manieren niet goed voor het milieu en welzijn, dat zelfs de nudistencamping lonkt voor deze zomer. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Waar ik voorheen iedere maand wel een nieuw item scoorde, durf ik de gangbare winkelketens niet eens meer in, uit angst voor kinderarbeid of uitgemolken katoenboeren. Ik weet niet meer welk materiaal goed is, want met dank aan internet spreekt alles elkaar tegen. En dat blijkt heel goed voor mijn portemonnee. Op Instagram like ik me een ongeluk, op verschillende sites gooi ik m’n winkelmandje vol – en dat is dat. Ik laat alles in het winkelmandje slingeren, sluit de apps af en trek voldaan mijn trui weer over mijn hoofd.

Meer Suzanne? Check haar vorige column.

Fotografie: Wiebrig Krakau

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here