Vanaf de bank, de stoel of vanuit bed, maar in ieder geval met een laptop voor d’r neus, schrijft Suzanne over alles wat haar bezighoudt. Als half mam, half vrouw, heel zelfstandig ondernemer zijn er genoeg onderwerpen die haar bezighouden. Volg haar in haar zoektocht naar idealen en de dingen die haar gelukkig maken of juist ontzettend frustreren.

Zal je altijd zien: kun je eindelijk die diepgewortelde passie voor schrijven omzetten naar daadwerkelijke schrijfkunst, is je inspiratie nu al op. Het is zo’n zelfde gevoel als wanneer je een paar kleine boodschappen bent vergeten te halen, de supermarkt in moet op onchristelijke tijdstippen, waar het dan natuurlijk spitsuur blijkt te zijn en je aansluit bij rij vier maar op het laatste moment wisselt naar rij vijf – want na het afwegen van wat voors en tegens en nog iets langer dubben – lijkt dat toch de betere keus. En dan is degene die achter je stond bij rij vier al lang en breed bij z’n fietstassen, terwijl jij nog steeds in rij vijf staat met twee man voor je en de betalende klant al langer dan even op zoek is naar z’n bonuskaart.

Of zoals wanneer het eindelijk sale is in je favoriete, maar te dure kledingwinkel en je die trui kunt kopen die je al wéken wilde hebben. Je loopt quasi-nonchalant de winkel in, terwijl je al rode konen krijgt van opwinding. Je treuzelt nog een beetje langs de rekken om niet te gierig over te komen, denkend aan hoe leuk die trui zal staan op die mooie jeans die al in je kast ligt. En dat je dan zo opgaat in die gedachte, dat je net te laat ziet dat de trui in kwestie – jouw trui – uit het rek wordt gepakt, gepast en afgerekend door een ander…

De enige in je maat, want ja; sale.

Of – om nog een laatste voorbeeld te noemen – zoals wanneer je ’s ochtends de perfecte outfit hebt die je binnen slechts luttele seconden bij elkaar wist te rapen. Door die extra tijd kun je uitgebreid douchen en ontbijten, terwijl je de bewonderende blikken al voor je ziet van iedereen die je vandaag zult tegenkomen. Dat is dan ook net het moment dat je even niet oplet en je vier jaar oude dochter haar zojuist verorberde lepel havermout recht op je shirt niest.

Of erger – dat je alles hebt overleefd tijdens het ontbijt, je een minuut voor vertrek je jas en schoenen wilt aantrekken en tot de conclusie komt dat je nog helemaal geen schoenen had voor bij die broek/rok/jurk. Kuuuuu…. Of zoals mijn vader dat noemt: Kortom Uitermate
Teleurstellend.

Zo voelt het dus ook een beetje nu ik voor Haerlems Bodem aan de slag mag en columns mag schrijven over mijn fan-tas-tische Haarlemse leventje met kind, vriend en onregelmatige werktijden, maar er geen idee in m’n hoofd opkomt dat leuk genoeg voelt om over te schrijven. Of om over te lezen, misschien. Want ja, het is niet alleen de eerste column die ik schrijf, het is ook de eerste die jullie van mij lezen. Het liefst heb ik dat iedereen tijdens het lezen ervan op het puntje van z’n stoel zit, af en toe hardop grinnikt om de beschreven situaties (liefst terwijl je wordt omringd door een hoop onbekenden) en dat jouw dag na het lezen van mijn column gewoon niet meer stuk kan.
Te hoog gegrepen? Tja, wie zal het zeggen…?

Een beetje faalangstig word ik er dus wel van. Het gekke van deze eigenschap is, dat ik er juist alleen last van heb wanneer er geen druk van buitenaf is. Het zal jullie een worst wezen of deze column überhaupt wordt gepubliceerd, maar zelf leg ik me een torenhoge druk op. Andersom put ik er juist moed uit als anderen druk op mij leggen of verwachtingen uiten.

Zeker wanneer ik onderschat word. Als blondine met een scherpe tong heb ik vaak genoeg opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd gekregen en uitgelokt. Twee van die opmerkingen staan me nog heel helder voor de geest. De eerste van mijn oud- leraar Economie Van N. die hoofdschuddend beweerde dat ik het “NOOIT zou leren, dat economie”. De tweede van oud-collega R. die me beschuldigde van het door hem zelf gestelde feit dat ik “niet weet wat hard werken is en nooit een fulltime baan aan zou kunnen”.

Here’s to you two omhooggevallen mennekes.

De studie MER (Management, Economie en Recht) was een eitje. Klaar in drie jaar en bedrijfseconomie afgerond met een dikke 8.

En wat betreft dat harde werken; als moeder en zelfstandig onderneemster houd ik zoveel ballen in de lucht, dat de beste R. zelf nog een puntje kan zuigen aan de termen “hard werken” en “fulltime baan”.

Mijn fulltime baan is inderdaad geen 9-tot-5 kantoorbaan voor één-en-hetzelfde bedrijf. Het is een opeenstapeling van opdrachten voor de leukste bedrijven, gecombineerd met het opvoeden van een dochter met ex en vriend. Eén van de voordelen van mijn baan is dat ik flexibel kan zijn met de uren die ik werk. Zo kan ik vrij zijn op momenten dat anderen dat niet zijn – dat ga ik de volgende keer gebruiken als er weer sale is in mijn favoriete kledingwinkel – en veel zien en ontdekken van deze o zo fijne stad.

Al met al toch maak ik misschien toch genoeg mee om iedere keer weer een interessante, leuke of zelfs inspirerende column te publiceren op Haerlems Bodem… We shall see!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here