The Dwarves zijn een Amerikaanse punkband die al meer dan 35 jaar bestaat. Opgericht in Chicago als The Suburban Nightmare zijn ze begonnen als een garage punkband. De LP Horror stories getuigt van deze periode.

Een carrière vol controverse

Na een verhuizing naar San Francisco en een deal met Sub Pop records komen de nog altijd ultrakorte, maar nu wat beter geproduceerde LP’s Blood, guts and pussy (1990) en Thank heaven for little girls (1991) uit. The Dwarves hebben ondertussen een reputatie verworven als zeer controversiële band, die vaak in vechtpartijen onderling, met het publiek of met de politie verzeild raakt tijdens optredens. Door de jaren heen zijn alleen zanger Blag Dahlia en gitarist HeWhoCannotBeNamed, die vaak in niets anders dan een Mexicaans worstelmasker optreedt, de vaste leden gebleken. De teksten zijn vaak nodeloos shockerend en gaan over geweld, drugs en sex (vooral met minderjarigen). Dit is echter veelal niet meer dan een spelletje, behalve de drugs, geloof ik. Wegens de vechtpartijen duurden hun optredens in de jaren ’80 en ‘90 vaak niet langer dan 15 minuten, wat uiteraard tot agressie leidde bij het publiek dat zich vaak bekocht voelde.

De moderne jaren

Vanaf 2000 maken punkveteranen the Dwarves ronduit uitstekende platen, te beginnen met Come clean (2000) en (The Dwarves) Must die (2004), waarin techno (Come clean) en hiphop (Must die) duidelijk worden geïncorporeerd in hun muziek. Ook de LP’s die daarna komen zitten zo boordevol ongelofelijk pakkende deuntjes, dat het echt een raadsel is dat deze band niet bekender is. Punkbands die bijvoorbeeld op Pinkpop of Lowlands spelen zouden stuk voor stuk van de planken gespeeld worden door the Dwarves. Nog altijd hanteren the Dwarves een nogal arrogante houding tijdens hun optredens, maar ook dit is slechts een gimmick.

Hippe country

Countrymuziek is een genre waar ik helemaal niets mee kan. Ik kan er nog enigszins naar luisteren, omdat het, in tegenstelling tot andere mainstream muziekstijlen die ik niet trek, niet overal en altijd mijn oren wordt ingepompt. Ik vind het dan ook opvallend dat de laatste jaren meer en meer rockmuzikanten zich met country inlaten en country op rock- en popfestivals is verschenen. Oorspronkelijk was het concert van Scott H. Biram gepland als afzonderlijk concert, maar omdat meneer Biram naast blues en country ook zijn roots in punk en heavy metal heeft was het logisch de twee concerten samen te voegen. Scott H. Biram is zijn carrière als muzikant begonnen in punkband The Thangs en twee bluegrassbands. Hij verdiende al vroeg zijn sporen in de muziek. Toen hij in 2004 op hét showcasefestival South by Southwest (SXSW) in Austin moest optreden na Kris Kristofferson zeiden mensen dat het moeilijk zou zijn daarna nog indruk te maken. “I’m a hard act to follow, motherf*#$ers!” was daarop zijn antwoord. Zijn oudste werk (vanaf 2000) klinkt als redelijk standaard country muziek, tegenwoordig heeft een wat rauwer randje, met overstuurde gitaren en riffs. Door de jaren heen heeft Scott H. Biram al 21 keer in Europa getourd, speelt hij gemiddeld zo’n 200 optredens per jaar en heeft hij overal en nergens gespeeld met artiesten van het meest uiteenlopende pluimage: van G Love and Special Sauce tot Clutch, van Willie Nelson tot NoMeansNo. Ik ben benieuwd!

Meer Haerlems Bodem? Check hier HB Podcast Politics met Marie–Thérèse Meijs

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here