Vanaf de bank, de stoel of vanuit bed, maar in ieder geval met een laptop voor d’r neus, schrijft ze over alles wat haar bezighoudt. Als half mam, half vrouw, heel zelfstandig ondernemer zijn er genoeg onderwerpen die haar bezighouden. Volg haar in haar zoektocht naar idealen en de dingen die haar gelukkig maken of juist ontzettend frustreren.

Van huis uit heb ik meegekregen dat de televisie pas na vijf uur aan mag. Een ongelooflijk stomme regeling vond ik altijd. Na vijf uur mocht ik namelijk juist geen snoep of koek meer en wat is er lekkerder dan gedachteloos snoep eten voor de televisie?

Reden was dat we om stipt half zes aan tafel gingen, anders redden we de bedtijd van half zeven na Sesamstraat niet.

Tussen vijf en half zes had je dan net een saai blok van KRO Kindertijd of Tiktak, of één of andere Zweedse korte film met ondertiteling in plaats van nasynchronisatie, die je van ellende dan maar ging kijken en de “JOA” en “NEJJE” (=fonetisch) vlogen door de kamer.
Hilarische taal, maar dat terzijde.

Toen ik klein was, nam ik me altijd voor het later heel anders te doen bij mijn eigen kinderen. Op veel fronten moet ik helaas bekennen, dat mijn moeder de gekste nog niet was en dat ik mezelf erop betrap hetzelfde te doen bij mijn dochter.

Zo ook de televisietijd: vijf uur en geen minuut eerder. Op schooldagen is het nog wel te doen, want dan jengelt ze pas vanaf half drie dat de televisie aan moet. Op vrije dagen voer ik de strijd vaak genoeg al vanaf het moment dat ze uit bed stapt. Het helpt dan ook niet dat ze nog geen klok kan kijken en ze alleen weet dat de grote wijzer boven moet zijn.

Reken maar dat de stress vanuit je tenen omhoogschiet en je zenuwen het niveau raken van iemand met hoogtevrees balancerend op het randje van een hoge hijskraan

En eerlijk is eerlijk: er zijn heel veel tijden tussen kwart voor acht ’s ochtends en vijf uur ’s middags waarop die wijzer boven staat. Leg dan maar eens uit dat acht uur geen vijf is en dat het nog negen uur duurt voor het zover is.

De meest verschrikkelijk moederlijke uitspraken zoals “Ga lekker tekenen of knutselen, speel doktertje met je knuffels of ga kleien,” worden met een vernietigende blik ontvangen door dochterlief, terwijl ze snauwt: “Ik MOET van jou altijd iets doen. Ik wil NIETS doen, ik wil televisie kijken!” Tja. Wat doe je eraan?

Heel eerlijk: ik sta niet bekend als een geduldig type. Dus als ik dan met een volle wasmand in de ene hand, een stofzuigerstang in de andere en een telefoon tussen oor en schouder geklemd sta om mijn opdrachtgever te woord te staan, dan schiet ik weleens uit m’n slof. Voor minder ook, zeker, maar dan in ieder geval.

Het is toch ook de hel? Net als je probeert de bewuste, verantwoorde moeder uit te hangen tussen de bedrijven door, krijg je dat op je dak. Reken maar dat de stress vanuit je tenen omhoogschiet en je zenuwen het niveau raken van iemand met hoogtevrees balancerend op het randje van een hoge hijskraan.

Dus ja, soms kijkt dochterlief toch televisie voor vijf uur. En met televisie bedoel ik dan Netflix, want no way dat de dochter iets kijkt wat door de zenders is voorgeprogrammeerd of dat ze, stel je voor, een reclameblok moet wachten tussen het kijken door. Veel te ouderwets. Netflix it is. En dan wel wekenlang dezelfde film of serie; Vaiana, Zootropolis (het politiekonijn!) of Sofia het Prinsesje. Alle films en series kan ze woordelijk meedoen, net als alle bewegingen en dansjes. Heel onverantwoord, ik weet het.

Om mezelf te straffen ben ik afgelopen maandagmiddag naar de film gegaan, alleen. Onder het mom van, als zij; dan ik ook. Beetje solidair met je kind moet je zijn, niet?

Het was fantastisch.

Niet alleen om in m’n eentje naar de film te gaan, maar ook om omringd te worden door alleen maar 55+-ers die waarschijnlijk altijd dezelfde regel hanteerden bij hun kinderen en die nu volledig gestyled en gekapt plaatsnamen op de bioscoopstoelen. Zonder enige vorm van schaamte.

Afgezien van het feit dat het geluid een paar decibel harder stond dan nodig voor mijn nog jeugdige oren en de hele zaal was vergeven met de geur van teveel Anaïs Anaïs – voor mij onlosmakelijk verbonden met de geur van oma’s – heb ik stiekem enorm genoten.

Vanmiddag gaat die televisie aan. Om 14.30 uur. Het is toch rotweer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here