Natuurlijk is het een tof verhaal. Natuurlijk begrijpt de redactie van Haerlems Bodem dat Michael niet uitgepraat kan raken over ‘zijn reis’. Natuurlijk mag hij uit therapeutisch oogpunt soms iets vertellen tijdens de lunch, maar dat deze ‘traveler’ iedere kans aangrijpt om te oreren over zijn avonturen, begint toch een beetje vervelend te worden. Dus werd er een deal gemaakt: Michael schrijft een reisverhaal voor HB en als hij meer dan tweehonderd views krijgt mag hij er nog een posten. Dus lieve mensen: leest! Zodat de HB-redactie in rust kan lunchen.

Visums regelen: China, Mongolie en Rusland 

(leestijd: vijf minuten)

Als ik op dat moment een pistool had, was de vrouw van balie vijf er niet meer geweest

In Vietnam probeerde ik mijn visums regelen. Interessant waren de ambassades die de desbetreffende landen belichaamden. Mongolië was een keurig gebouw, ik werd vriendelijk te woord gestaan en binnen tien dagen had ik mijn visum. Ondertussen had ik bij de ambassade van China informatie ingewonnen. Buiten stonden strenge bewakers, binnen leek het een onvriendelijk gemeentekantoor waar TL-licht alle sfeer verziekte. Verwoede pogingen het Russisch fort te vinden, had ik na twee dagen zoeken opgegeven.

Elf keer ben ik bij het Chinees consulaat geweest en niet zelden verliet ik hopeloos de burcht, na een poosje werd ik zelfs door bewakers herkend. De vrouw van balie vijf (speciaal voor buitenlandse reizigers) genoot ervan aanvragen tot het uiterste te vertragen en altijd vond ze iets wat niet klopte, want wat had ik allemaal nodig: drie juiste voormaat pasfoto’s, kopie van paspoort, bewijs hotelreserveringen, geboorteakte en nog veel meer. Niet zelden zag ik mensen voor balie vijf machteloos met hun documenten tegen hun kop slaan vanwege ‘onvolledigheden’. Één keer stuurde ze mij weg omdat mijn in Engels vertaalde reisverzekering in te kleine letters was afgedrukt. Als ik op dat moment een pistool had, was ze er niet meer geweest. Godzijdank had ik veel tijd. Ik was strijdbaar als Astrix na inname van het toverdrankje en na drie weken volharding en vechtlust had ik mijn visum: de vrouw van balie vijf was verslagen.

Het was bijzonder mijn vrienden te zien na acht maanden afwezigheid

V.l.n.r. de fysio, Captain ‘Michael’ Henk en de datascientist

De Russische ambassade had ik inmiddels gevonden en de grootste hobbel was de hotelvoucher, een soort verblijfbewijs die je via je hotel moest regelen. Omdat ik in hostels sliep, konden zij mij niet helpen. Zou het toch misgaan? Zonder visum kon ik mijn treinreis terug naar huis vergeten, wat moest ik dan? Ik zocht op internet en kwam in contact Lena Zandee van Rusreis.nl, een engel die mij hielp met het verkrijgen van het document. Nadat ik al mijn visums had, gebeurde er iets memorabels. Mijn twee vrienden – de data scientist en fysiotherapeut – bezochten mij. Het was bijzonder dat ik hen mocht verwelkomen in mijn nieuwe reizende wereld. Ik had hen acht maanden niet live gezien. We kochten drie Honda Win’s, dé motor van backpackend Vietnam en gingen op pad als een losgeslagen Amerikaanse motorbende.

De schoonheid van Nam

Foto genomen bij Sapa

Of we ooit eerder motor hadden bereden? Nooit, maar gewoon oefenen en gaan. We reden door surrealistisch mooie bergpassen, langs uitgestrekte rijstvelden waar met Vietnamese hoedjes gedragen vrouwtjes werkten en we ontdekten afgelegen dorpjes met zwaaiende kinderen omdat onze blanke huid een zonderlinge verschijning was. Een vers geslachte kip probeerde spartelend uit een mand te vluchten, het lukte maar ver kwam zij niet en met een ferme zwaai werd zij teruggegooid, het einde tegemoet.

Weer een stop

Mijn vrienden waren nu voor altijd een onderdeel van mijn reis. Tijdens hun aanwezigheid voelde het soms alsof ik terug was in mijn Haarlem met haar kroegen, Grote Houtstraat en mooie parken.
De dagen nadat ze waren vertrokken, regende het in mijn hoofd. Ik miste ze, maar ik moest door, mijn reis wachtte op niemand. Bewapend met mijn visums stapte ik in de magische trein op weg naar Beijing.

In onderstaand filmpje zie je mijn treinreis van Hanoi naar China. Daarna reisde ik door naar Ulaanbaatar waar ik de volgende keer hopelijk over mag schrijven. #travellife

Meer willen lezen over te gekke reizen? Check het verhaal van Arjan Dwarsbuis die in één jaar door veertig landen reisde om zoveel mogelijk vogels te kunnen zien.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here