Ter gelegenheid van het 700-jarig jubileum van Het Dolhuys hebben we verhalen verzameld van voormalige bewoners en medewerkers. Vandaag het verhaal van Hans de Bont (73 jaar). Hans is tussen 1998 en 2005 voorzitter geweest in de raad van bestuur van het museum Het Dolhuys.

Verhalen uit het Dolhuys – Hans de Bont

Hans vertelt over de ontwikkeling van Het Dolhuys: “In 1998 werd het toenmalige crisiscentrum gesloten en kwam dit pand leeg te staan. Direct ontstond het idee om hier een regionaal museum van de psychiatrie te openen. Het Dolhuys is het oudste psychiatrische complex in Nederland; het zou toch doodzonde zijn als hier een bank of vastgoedbedrijf in zou trekken! Bovendien speelde er in die tijd nog iets anders: patiënten verlieten de psychiatrische instellingen en gingen naar beschermde woonvormen in de stad. Dat was beter voor de integratie. Sommige instellingen moesten sluiten en wilden van hun spullen af. Ik vond het doodzonde als alles op de vuilnisbelt zou belanden.”

Verhalen uit het Dolhuys - Hans de Bont
Hans de Bont
Foto door: Sander Troelstra

Hans vervolgt: “Ik ben toen naar de gemeente Haarlem gegaan, lanceerde het idee voor een museum en mocht het pand huren. Samen met vier GGZ-instellingen moesten we voor tien jaar financieel garant staan. Dat was GGZ Noord-Holland-Noord, waar ik toen zelf directeur was, GGZ inGeest, Arkin en Parnassia Groep, de zogeheten vier Founding Fathers, die tot op de dag van vandaag het Dolhuys financieel ondersteunen.”

Over de opbouw van het museum zegt Hans: “Ik had geen flauw idee hoe je een museum moest inrichten, ik was behoorlijk naïef. Je zet oude troep naast elkaar op een rij, mensen lopen er langs en vinden het mooi. Dat was mijn beeld. Gelukkig konden we het ervaren vormgevingsbureau Kossmann.dejong inschakelen om er een echt museum van te maken. En met succes. Het bureau kreeg een prijs voor de inrichting en ontwerp.”

“Dit is een monument van onschatbare waarde”

Verwonderd geeft Hans aan: “Direct na opening liep het storm, er kwamen vooral ook veel medewerkers en cliënten uit de GGZ. Massaal gingen ze naar de ‘test jezelf-ruimte’ en de dolcellen. Vooral de donkere cel met de dichte deur, was voor sommige mensen wel heftig. Ik ben er heel erg trots op dat we er samen in zijn geslaagd om een museum neer te zetten waarin we het publiek informeren over afwijkend gedrag in het verleden, heden en in de toekomst. Dit is een monument  van onschatbare waarde.”

Het Dolhuys

Het pand waarin Het Dolhuys is gevestigd heeft eeuwenlang in Haarlem  verschillende zorgfuncties vervuld. In 1319 was buiten de stad rondom de St. Jacobskapel een leprozengemeenschap gevestigd. Leprozen uit heel Nederland meldden zich om een vuilbrief te halen, die hen recht gaf om te bedelen. In de daaropvolgende eeuwen was het Dolhuys een toevluchtsoord voor de buitenbeentjes van de maatschappij: als zieken- en kindertehuis, maar ook als centrum voor ouderen met dementie en crisiscentrum, konden mensen in nood hier aankloppen.

Benieuwd naar het museum Het Dolhuys waar nog meer verhalen worden verteld? Kijk dan op hetdolhuys.nl voor meer informatie. Of lees het verhaal van Catharina Serlier- Van Den Eijndeop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here