Ter gelegenheid van het 700-jarig jubileum van Het Dolhuys hebben we verhalen verzameld van voormalige bewoners en medewerkers. Vandaag het verhaal van Paul Manni (72 jaar). In de periode van 1982 tot 1987 vertrouwenspersoon voor de patiënten.

Patiënten die zich onheus voelden behandeld, klopten bij mij aan

Paul begint: “Ik werkte als patiëntenvertrouwenspersoon (pvp) in het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort, één van de eerste GGZ-instellingen met zo’n functie. Patiënten die zich onheus voelden behandeld, klopten bij mij aan. Soms liepen conflicten zodanig uit de hand, dat ze zich aan alle zorg onttrokken en wegliepen. Ik probeerde dan tijdelijk onderdak te regelen in het toenmalige crisiscentrum. Soms bracht ik jongeren persoonlijk achterop de fiets. Vooral op de jeugdafdeling kon het er heftig aan toe gaan. Spugen in het gezicht van verpleegkundigen, smijten met borden: voor alle partijen was het dan beter dat een cliënt tijdelijk ergens anders ging wonen. Soms moest ik bedelen om een plekkie in het crisiscentrum, maar meestal lukte het wel.”

“Sommige mensen zaten hier vanwege een geestelijk griepje”

Paul Manni
Foto door Sander Troelstra

Paul geeft aan dat er veel veranderd is door de tijd: “In de loop der jaren is er veel veranderd. In de jaren tachtig werden mensen ook wel opgenomen bij een betrekkelijk kleine crisis, een ‘geestelijk griepje’. Het crisiscentrum was een veilige plek voor iedereen die tijdelijk onderdak nodig had. Vanaf 1986 werd het crisiscentrum beheerd door psychiatrisch ziekenhuis Vogelenzang en golden er strengere regels. Cliënten hadden een verwijsbrief nodig om te worden opgenomen en ‘weglopers’ kwamen niet voor zo’n brief in aanmerking.”

Paul sluit af met: “De functie van patiëntenvertrouwenspersoon (pvp) is inmiddels wettelijk verplicht in psychiatrische ziekenhuizen. Als vertrouwenspersoon vertaal je de woede van patiënten in begrijpelijke taal. Je gaat niet schelden of met borden gooien, je omschrijft de klacht van een patiënt tegenover zijn behandelaar. Ik weet uit ervaring dat niet alle hulpverleners hier op zaten te wachten, sommige bleven vijandig. Daarom ben ik blij met de wettelijk verplichting. Het is namelijk voor ons allemaal heel goed om te realiseren dat ook wij op een dag aan de andere kant van de streep kunnen staan: gekte is zo gek nog niet, het kan iedereen overkomen.”

Het Dolhuys

Het pand waarin Het Dolhuys is gevestigd heeft eeuwenlang in Haarlem  verschillende zorgfuncties vervuld. In 1319 was buiten de stad rondom de St. Jacobskapel een leprozengemeenschap gevestigd. Leprozen uit heel Nederland meldden zich om een vuilbrief te halen, die hen recht gaf om te bedelen. In de daaropvolgende eeuwen was het Dolhuys een toevluchtsoord voor de buitenbeentjes van de maatschappij: als zieken- en kindertehuis, maar ook als centrum voor ouderen met dementie en crisiscentrum, konden mensen in nood hier aankloppen.

Benieuwd naar het museum Het Dolhuys waar nog meer verhalen worden verteld? Kijk dan op Dolhuys.nl voor meer informatie. Of lees het verhaal van Marianne over het Dolhuys.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here