Voortuin is een onafhankelijk maandblad dat verschijnt in Haarlem, Leiden en Amsterdam. We zouden graag omschrijven hoe Voortuin is, maar het punt is; dat kunnen wij niet. Daarom heeft Voortuin een eigen column op Haerlems Bodem. Lees het, like het wel of niet…
Een punt is gemaakt!

“Nee, natuurlijk weten ze niet dat het kerst is!” Lennard schrok van de uitroep van zijn bijrijder. “Wat? Tegen wie heb je het, Toni?” Toni was kwaad geworden op de autoradio. “Dit liedje is toch een grove belediging voor iedereen die genoeg intelligentie bezit om zijn veters te strikken? And there won’t be snow in Africa this Christmas time / […]Where nothing ever grows / No rain nor rivers flow.” De fucking Nijl is nota bene de langste rivier ter wereld! En die plekken waar het niet sneeuwt, daar sneeuwt het normaal natuurlijk ook nooit.” Buiten sneeuwde het wel – Lennard moest zijn ruitenwissers op volle kracht aanzetten om nog wat te kunnen zien. “Ben je je nou boos aan het maken op een liedje van dertig jaar geleden?” vroeg hij lachend. “Ja,” zei Toni ernstig, “het gaat Geldof helemaal niet om de honger of de droogte – ook al zet hij Afrika neer als een grote zak aids die onder Europa bungelt. Het gaat erom dat ze zielig zijn omdat ze het kindje Jezus niet kennen.”

Lennard rolde met zijn ogen. “Toni, dat is slap geouwehoer. Bob Geldof is helemaal niet gelovig.” Toni wond zich steeds meer op. Dat gebeurde meestal als er kanttekeningen werden geplaatst bij zijn rants. “Jezus, Lenny! Je snapt toch wel wat ik bedoel? Die Afrikaantjes zijn niet verlicht, snap je?” De sneeuw daalde in grotere hoeveelheden neer op de voorruit. Lennard was bang dat hij vast zou komen te zitten met Toni en zijn analyses van Sky Radio. “Als je goed hoort wat die Bono’s en zo zingen gaat het erom dat die zwarten daar het eigenlijk aan zichzelf te danken hebben!” “Wat? Wat een onzin,” onderbrak Lennard. Hij had Toni nooit een lift aan moeten bieden naar het kerstdiner van hun werk. Hij ergerde zich altijd kapot aan zijn jongere collega. Maar Toni had geen auto (daar was hij immers ook tegen) en Lennard had het zielig gevonden. “Waar in dat liedje staat dan dat ze het aan zichzelf te danken zouden hebben dat ze honger hebben?”

Toni verbaasde zich zichtbaar dat hij voor Lennard moest uitspellen wat zo zonneklaar was. “Geldof en zijn vriendjes zijn neokoloniale missionarissen, man! Met Feed the world bedoelen ze niet: “stuur eten!” maar “douw ze onze liberale, humanistische waarden door de strot!”. Let them know it’s Christmas time: je reinste imperialisme! Thank God it’s them instead of you. Nou inderdaad!” Lennard had geen zin om langer te bekvechten. Bovendien werd de situatie op de weg steeds nijpender. “Toni, ik denk dat we hier even stil moeten gaan staan. Ik zie bijna niets meer. Zelfs niet met de mistlampen. Ik heb ook geen idee waar we zijn.” Lennard draaide de radio uit. Om energie te besparen en om zijn punt te maken dat Bob Geldof niet langer een geschikt gespreksonderwerp was. Niet op deze manier.

De ijzige stilte die volgde op het uitzetten van de motor werd doorbroken door Toni. “Eenzame Kerst van Hazes. Dat is nou een geslaagd kerstnummer!” Toni is blijkbaar niet bezig met hoe we ons hier uit gaan redden, dacht Lennard. Hij is altijd zo met zichzelf bezig. Net als op het werk als hij hele passages van die vreselijke Tarantinofilms opdreunt. Lennard hield niet van Tarantino. Dat oeverloze gelul van die personages. Al die uitgeschreven dialogen, waarin de regisseur alleen maar zijn eigen mening en halfbakken observaties etaleert. Het toch al clichématige verhaaltje wordt volledig ondergesneeuwd door al dat gepraat.

Toni klapte in zijn handen. “Stel je voor: Hazes in de bak omdat ’ie een brood gestolen heeft. Anders heeft zijn gezinnetje niets te eten met kerst. En terwijl hij in de bak zit gaat zij ervandoor met een andere gozer! Ha! Dat is toch fantastisch? Hazes heeft door dat alles aan kerst kitscherig en cliché is. Hij vergroot dat gewoon uit.” Lennard gaf er geen blijk van dat hij Toni’s uiteenzetting gehoord had. “En daarom is Hazes een Groot Schrijver,” provoceerde Toni met opgeheven vingertje. “Alleen de groten der aarde zijn in staat een overtuigend kerstverhaal te schrijven. Bomans, Dickens, noem maar op. Het kerstverhaal is de lakmoesproef voor elke aspirant schrijver!”

Lennard moest eigenlijk wel lachen om deze stelling. “En een seksscène. Vergeet niet dat het net zo moeilijk is om een overtuigende seksscène te schrijven.” De collega’s keken elkaar in de ogen. In de gespannen stilte zocht Lennards hand die van Toni. Een hartstochtelijke tongzoen volgde.

Voortuin is in Haarlem verkrijgbaar bij The Irrational Library en Athenaeum Boekhandel. Onze Amsterdamse buren kunnen naar: Athenaeum NieuwscentrumZwart op Wit Boekhandel en Island Bookstore. Weet je nog steeds niet wat Voortuin is? Maakt niet uit, blijven lezen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here