Voortuin is een onafhankelijk maandblad dat verschijnt in Haarlem, Leiden en Amsterdam. We zouden graag omschrijven hoe Voortuin is, maar het punt is; dat kunnen wij niet. Daarom heeft Voortuin, voortaan een eigen column op Haerlems Bodem. Lees het, like het wel of niet…       Een punt is gemaakt!

Het zit Wim niet mee. Glazig staart hij naar het schuimlaagje in zijn Senseokoffie. Met grote moeite maakt hij een to-do-lijstje in zijn hoofd. Misschien is het zijn kater; misschien is het de eerste peuk van de dag; misschien is het zijn sluimerende winterdepressie die nu al maanden duurt. Wat het ook is, bij elke kleine to-do voelt hij zich dieper wegzakken in de donkerte van zijn bewustzijn. Hij kijkt rond in zijn rokerige kamertje en besluit zich uit pure wanhoop maar af te trekken.

Het is half twee als hij de kleverige handdoek naast zijn bureaustoel op de grond gooit. Hij is weer terug bij af, maar er is tenminste weer een half uur van deze klotedag voorbij. Zonder erbij na te denken sluit hij de vele tabbladen met amateuristisch aandoende filmpjes van rondborstige vrouwen. ‘Busty teen toys her ass and pussy’, ziet hij nog net een milliseconde voorbij schieten terwijl de tabbladen verdwijnen. Een moment voelt Wim schaamte opkomen, maar zelfs de schaamte kan het niet winnen van zijn allesoverheersende somberheid.

Ineens realiseert Wim zich dat hij al voor de vijfde keer dezelfde posts op Facebook voorbij ziet komen. Het is half drie, tijd om te douchen. Wims douche is kapot, daarom moet hij naar Pieter om te douchen. Pieter is een vriend van Wim. Laatst hoorde Wim dat Pieter zijn vriendin had geneukt. Daarom had hij zich voorgenomen Pieter een tijdje niet meer te zien. Maar ja, hij moet toch douchen. Onderweg naar Pieter komt hij zijn tante Anke tegen. “He Wim, hoe gaat het?” Een paar seconden weegt Wim af in hoeverre hij het kan opbrengen om nog enige opgewektheid te veinzen. Het liefst zou hij niet liegen. Gewoon in tranen uitbarsten. Zijn tante vastgrijpen, en op zijn knieën smeken of zij hem misschien kan helpen. “Ik kan het niet meer aan in mijn eentje, iemand moet me hieruit halen,” zou hij willen schreeuwen. “Ik weet niet eens welke dag het is, en nog minder waarom het me nog iets zou uitmaken. Dit is niet het leven dat mij beloofd is!”.

“Wim, gaat het?”, vraagt Anke na een paar seconden stilte. “Ja, gaat wel lekker hoor”, zegt Wim met een minimale glimlach. “Heb je al werk gevonden inmiddels?” “Nee nog niet, maar heb wel een paar dingen lopen. Komt vast goed.” “En heb je nog een vriendin?” Jezus wat een vraag. Wim weet het eigenlijk zelf niet. “Nee niet echt. Maar ik moet gaan, ik heb met een vriend afgesproken. Doe de groeten thuis hé!”. Dodelijk vermoeiend, dit soort gesprekken. Wim slentert door.

Pieter doet open in zijn ochtendjas. “Ik wil eerst zelf nog even douchen. Maar je moet wel opschieten, ik moet zo naar me oma.” Wat een lul. Zonder iets te zeggen loopt Wim door de gang, en baant zich een weg tussen fietsen en brommers naar de tuin. Daar zitten de huisgenoten van Pieter te blowen. Met een sigaret en een glas water gaat Wim erbij zitten.

“He man,” zegt een van hen. “Moet zo werken, echt kut man.” Wim knikt instemmend en zuigt op zijn peuk. “Ach ja, ‘arbeid macht frei’ zeg ik altijd maar,” zegt hij terwijl hij de rook uitblaast. De huisgenoten kijken hem glazig aan. “Nee man, Ik krijg geen eens vakantiedagen.” Om een of andere reden moeten deze jongens constant het geslacht van hun gesprekspartner benoemen. “Ik ga eens kijken of Pieter al klaar is, man,” zegt Wim terwijl hij zijn peuk wegschiet. Hij geeft de huisgenoten een onhandige boks en loopt naar binnen.

De badkamerdeur staat open. Van Pieter is geen spoor te bekennen. Met moeite kan Wim een schone plek vinden om zijn kleren neer te leggen. De wasbak, de prullenbak, de rand van het bad; werkelijk overal ligt een dikke laag stof. Op willekeurige plekken liggen verzamelingen van mensen- en kattehaar. Wim legt een plastic tas op de wasbak, en legt daarop zijn handdoek. Als Wim een voor een de knoopjes van zijn overhemd losmaakt, ziet hij het. Daar, op zijn steeds boller wordende buik. Een vrolijke mix van blauw en groen. Een donzig bolletje. De spontaniteit waarmee de navelpluis is ontstaan, schept een glimlach op zijn gezicht. Het is een feestje op zijn buik. Lichaamsconfetti. Wim haast zich naar buiten. Naakt. Hij danst op straat. Het is goed zo.

Voortuin is in Haarlem verkrijgbaar bij The Irrational Library en Athenaeum Boekhandel. Het verschijnt 6 keer per jaar. Je kunt je ook abonneren op dit kekke blad via hun site. Weet je nog steeds niet wat Voortuin is? Maakt niet uit, blijven lezen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here