Voortuin is een onafhankelijk maandblad dat verschijnt in Haarlem, Leiden en Amsterdam. Ook hebben ze op Haerlems Bodem een eigen column vol gekkigheid, hersenspinsels en brainfarts. Voortuin is ook in ‘hardcopy’ verkrijgbaar, echt een aanrader voor een ieder die opzoek is naar wat anders. Dit keer kan je lezen, maar ook luisteren. Die boys van Voortuin blijven vernieuwen! 

Om te luisteren scroll je door naar het youtube filmpje onderaan.

Op de Grote Markt fietst jong en oud kris kras door elkaar. De ochtendzon is dan misschien fel, de wind maakt dat deze vroege vogels diep in hun kragen wegduiken. Iedereen moet naar zijn werk; het is van hun gezichten af te lezen. Tussen al deze morgenhaast lopen Frank en Sebastiaan. “Jezus gast, deze mensen zijn echt totaal fucked”, zegt Frank in een ernstige toon. “Hoezo, ze gaan gewoon naar hun werk. Ik moet er nu ook niet aan denken maar zij hebben gewoon geslapen hè,” antwoordt Sebastiaan.

 De twee vrienden lopen het plein over, richting de grote kerk. Bij de kerk staat een aluminium afscherming met een afvoerputje. Waarschijnlijk heeft de gemeente het lelijke bouwsel geplaatst zodat de zure pis van het uitgaanspubliek de kerk niet beschadigd. “Wacht even Frank, ik moet pissen”. Sebastiaan ritst zijn gulp open terwijl zijn lotgenoot doorloopt. Terwijl de neongele urine alle kanten op spettert, kijkt Sebastiaan om zich heen. De mensen die langslopen kijken hem niet aan, maar ze hebben hun oordeel klaar, dat weet hij zeker. Ineens staat Frank weer naast hem. “Jezus gast, je staat gewoon te pissen”. “Dat mag hier, dit ding is hiervoor bedoeld,” verdedigt Sebastiaan zich. “Waar gaan we nou heen, het is fucking koud gast!” Een buitenstaander zou al snel de indruk krijgen dat Frank zich ergert, maar dat is een misverstand. Frank is gewoon een raspessimist, en bovendien totaal de weg kwijt. “We kunnen toch gewoon een stukje lopen, ik vind het wel lekker, de zon schijnt toch.” “Jezus gast, wat ben je ook een Mary-Poppins-happy-sunshine-motherfucker. We lopen hier maar wat. Anders gaan we daar even wat koffie drinken.”

Frank wijst naar het restaurant aan de overkant van de straat. Binnen is een hip figuur met een baardje de tafels aan het dekken. Het is onduidelijk of klandizie al welkom is. “Zo kunnen we daar toch niet naar binnen gaan?,” zegt Sebastiaan. “Gast, jij bent zo totaal niet avontuurlijk. Je bent echt een fuckin’ buzzkill gast. Ik ga nooit meer met je trippen.” Het tweetal loopt door naar Sebastiaans huis. Ineens blijf Frank stilstaan. Geschrokken kijkt hij naar de grond. “Gast, wat is dit voor grond?!”, zegt hij geschrokken. Hij gaat op zijn hurken zitten en graait met zijn handen zo’n tien centimeter boven de grond. Verbaasd kijkt hij Sebastiaan aan. “Space jij hem nog zo hard? Kom, we lopen door, het is gewoon de stoep.” Hij neemt Frank aan de arm en sleept hem mee naar huis.

In het studentenhuis staat Frank aarzelend bij de onderste trede van de trap. Hij kijkt omhoog, alsof hij met een verrekijker naar de top van de Mount Everest tuurt. Na een duwtje van zijn tripgenoot kruipt hij op handen en voeten omhoog. Als hij naar achter kijkt, ziet Sebastiaan de angst in zijn ogen. In de keuken staat de vriendin van Sebastiaans huisgenoot een boterham te smeren. “Nee hé, wat hebben jullie nou weer gedaan?”, is haar hartelijk welkom. “Kan jij misschien even op Frank letten, ik moet even naar de supermarkt.” “Zet hem maar in de woonkamer, ik moet zo naar m’n werk toe.”

In de supermarkt kijkt Sebastiaan twijfelend om zich heen. Nu hij in zijn eentje is, merkt hij hoe vreemd alles is. De hele winkel lijkt gehuld in een groene gloed. De supermarkt is pas net open, en er zijn geen andere klanten te zien. Het personeel is druk in de weer. Bij de broodhoek is het schap nog leeg. Achter het broodschap ziet Sebastiaan een stapel broden liggen. Een medewerkster stapelt de broden op. Sebastiaan probeert over het schap heen te hangen om een van de broden te pakken. Hij kan er net niet bij. “Mevrouw, mag ik een van die broden?” De vrouw kijkt niet op of om. “Mevrouw mag ik een van die broden?!”, vraagt Sebastiaan nog wat harder, terwijl hij nog steeds over het schap heen hangt. Ineens draait de vrouw zich om en kijkt hem boos aan. “Er zit nog geen prijsje op”, snauwt ze hem toe. Haar gezicht lijkt op dat van een boze heks die in een grote pan met accuzuur is gevallen. Sebastiaan schrikt en gaat naast het schap staan wachten. Ongemakkelijk kijkt hij om zich heen. Het duurt hem te lang, het wordt te ongemakkelijk. Hij loopt drie meter achteruit en besluit daar te wachten tot de vrouw klaar is. Daar staat hij dan, midden in de winkel. Inmiddels komen er meer klanten binnen. Iedereen die langsloopt kijkt hem kort aan, om vervolgens snel door te lopen. Bij elke klant die langsloopt, trekt hij het steeds slechter. Na vijf minuten gaat hij op de grond zitten. Het zweet breekt hem uit. Hij sluit zijn ogen.

Als de supermarktmanager aan komt lopen, ligt Sebastiaan in de foetushouding op de grond. Inmiddels staat er een groep van vijf klanten om hem heen. De supermarktmanager tikt op zijn schouder. Sebastiaan schrikt, en wordt in één klap weer de werkelijkheid in gezogen. Zonder iets te zeggen staat hij op en loopt snel de supermarkt uit.

Drie jaar later fietst Sebastiaan naar zijn werk. Als hij de Grote Markt oversteekt, ziet hij Frank staan. Naast Frank zit een man met lang haar die verdwaasd om zich heen kijkt. “Seb, wat the fuck?”, zegt Frank. “Ga je gewoon naar je werk nu? Je bent helemaal legit gegaan man. Jij bent echt helemaal fucked gewoon.” Sebastiaan begint te lachen. Hij pakt Frank vast en geeft hem een stevige knuffel. “Je hebt gelijk Frank, ik ben totaal fucked.” Sebastiaan stapt weer op zijn fiets en verdwijnt een zijstraat in. Frank blijft zwijgend achter op de Grote Markt. Na tien seconden zegt hij tegen de jongen met lang haar: “Gast, what the fuck gaan we nou doen?”


Voortuin is in Haarlem verkrijgbaar bij The Irrational Library en Athenaeum Boekhandel. Je kan ook  een abonnement nemen op dit kekke maandblad! Als je een mail stuurt met je adresgegevens naar voortuin@makisart.com, krijg je een mailtje met betalingsspecificaties terug en kun je voor vijf keer van voortuin genieten zonder de deur uit te hoeven. (Kosten, slechts 17 euro.)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here