Als iemand een ‘oude bekende’ is van Haerlems Bodem dan is het wel Suus de Groot, oftewel Sue the Night. Ze is, met haar dertig en een beetje, helemaal niet oud natuurlijk maar wel iemand waar we al regelmatig mee en over gesproken hebben. Op 12 april is de release van haar tweede album genaamd ‘Wanderland’ in Paradiso Noord (Tolhuistuin), daarna gaat ze met de band op clubtour. Wij mochten hier met haar over kletsen in The Gibson Room op de tiende verdieping in de A’DAM toren.

Wij zijn als vijfde aan de beurt en het is zeker nog niet het laatste interview voor Suus vandaag: “Het is mijn eerste persdag ooit. Ik heb nog nooit zoveel achter elkaar over mijzelf geluld als vandaag. Super tof, maar je moet wel goed nadenken omdat je het verhaal steeds opnieuw vertelt en geen dubbele dingen wil zeggen bij dezelfde mensen. Ik snap niet hoe èchte artiesten dat doen.” En daarmee zet ze gelijk de toon van ons gesprek, want ze is uiteraard een rasechte artiest die goed weet wat ze wel en niet wil, maar vooral ook gewoon Suus die open vertelt over haar nieuwe plaat en muziek.

Niet doelloos ronddolen

Die nieuwe plaat heeft ze ‘Wanderland’ genoemd omdat het voelde alsof Suus de afgelopen jaren een beetje ronddoolde. Niet qua geluid en formatie van de band, want wat dat betreft is het maken van de beruchte tweede plaat eigenlijk helemaal geen opgave of zoektocht geweest. Dit was allemaal zelfs veel duidelijker dan bij het eerste album ‘Mosaic’. Maar Suus dacht dat het succes van de band veel dingen duidelijk zou maken en achteraf gezien zelfs dat het zaligmakend zou zijn. Maar de afgelopen tijd is ze er achter gekomen dat er altijd wat blijft om op te zeiken. Gevoelsmatig is Suus nog steeds niet altijd helemaal tevreden en blij met wie ze is. “Maar dat is helemaal niet erg”, zegt ze lachend. “Blijf alsjeblieft op zoek gaan want tevredenheid moet je pas hebben als je 85 bent en je kleinkinderen over hun bol aait. Ik ben juist tevreden met dat ik niet tevreden ben.”

‘Mosaic’ heeft Suus geschreven toen ze midden twintig was: een fanatieke twintiger die de wereld wilde verbeteren. Ondanks dat ze graag naïef blijft, want dat vindt ze vooral ook een goede eigenschap, merkt ze dat ze rond haar dertigste wat meer gaat reflecteren. “Keuzes lijken te versmallen en om je heen zie je mensen van partytwintiger naar serieuze dertiger veranderen”. Zelf blijft ze wat hangen in een soort droomwereld. Dat deed haar wel eens afvragen wat ze nu precies aan het doen was. “Ik ben wel heel trots op wat ik doe maar zou graag meer lijn en structuur willen hebben. Daar gaat ‘Wanderland’ heel erg over. Ronddolen, niet doelloos maar wel rondkijken en afvragend, verwonderd misschien zelfs. Ik moet nog een beetje een balans vinden tussen vastigheid en het muzikantenleven. Moeilijk.”

“Bij een merchandise stand kan ik mijzelf drie uur lang helemaal droog ouwehoeren totdat iemand mij meesleurt naar achteren.”

Ook de balans vinden in professionaliteit en persoonlijke betrokkenheid is soms nog even zoeken. “Ik ben echt een mensen-mens, dus ik moet voor mijzelf wel oppassen dat ik een beetje afstand houd. Bij een merchandise stand kan ik mijzelf drie uur lang helemaal droog ouwehoeren totdat iemand mij meesleurt naar achteren. Ik kan mij daar nog steeds niet tegen wapenen. Ik ben zo blij als iemand wil praten over onze muziek, dat blijft speciaal. Gelukkig weet ik het nu beter en zijn er andere mensen die mij hierbij soms helpen. Maar ik ben lerende en ook al ben ik ook hierin nog niet helemaal tevreden, ik ben wel heel dankbaar (hoe stom dat woord ook klinkt) en daar geef ik graag iets voor terug.”

Niet tevreden, wel trots

“En”, vervolgt ze, “ik ben heel erg trots op de nieuwe plaat. Ik kan bijna niet geloven dat het nu écht naar de buitenwereld gaat. Hij is al sinds eind 2016 af, maar gelukkig komt de releasedatum nu steeds dichterbij.” Daarbij duurt het tegenwoordig tien tot twaalf weken om vinyl te laten drukken, dus geduld is een schone zaak. Een geluk dat de plaat ‘om de hoek’ werd gedrukt bij Record Industrie waardoor ze vorige week bij de persing aanwezig kon zijn. Dat komt ook omdat het vinyl in samenwerking met Sounds Haarlem is geperst en dan willen ze bij de fabriek wel eens een belletje geven als de plaat aan de beurt is. “Dus ik ging meteen heen”, vertelt Suus. “Dan zie je de een na de ander gedrukt worden. Heel tof om te zien. En ik mocht checken of de kleuren van het artwork goed waren, net echt.” Dat artwork sluit prachtig aan bij het geluid van de plaat. De foto op de voorkant is bij Het Wed in Bloemendaal gemaakt. De sfeer ligt in de lijn van de vorige plaat maar het is zeker geen herhaling daarvan. Of zoals Suus zegt: “Glamour maar toch nature.”

Sue the Night Wanderland nieuw album

Als we haar vragen wat haar favoriete track van het album is geeft ze aan dat ze het meest trots is op ‘Pity Song’. Deze is live opgenomen in de studio van Thijs (van der Klugt, gitarist bij Sue the Night en producer van Wanderland, red.) met 25 muzikanten van het Kennemer Jeugd Orkest. Dit is ontstaan naar aanleiding van de samenwerking voor het optreden op het herdenkingsconcert op 4 mei afgelopen jaar. Het leek een onmogelijke opgave om dit te realiseren op de plaat. Drie en een halve minuut, met 25 man orkest live op de plaat knallen. De hormonen gierden door de studio. Er zijn genoeg mensen die tegen haar gezegd hebben: “Moet je dit wel willen Suus?. Maar als ze iets in haar hoofd heeft, gaat het ook gebeuren. Toen ze de uiteindelijke versie van de opname binnen kreeg heeft ze wel even een traantje gelaten, zo tof vond ze het dat gelukt was. Iedereen die meegespeeld heeft wordt met naam en toenaam vermeld op het album, ze hebben het immers met z’n allen gedaan. 

Domweg gelukkig in Haarlem

Het Kennemer Jeugd Orkest is behoorlijk Haarlems en hierdoor vragen we ons af of Haarlem ook op een andere manier invloed heeft op haar muziek. Suus denkt van wel: “Ik ben in Heemskerk geboren, woon nu drie jaar in Haarlem en heb daarvoor tien jaar in IJmuiden gewoond. IJmuiden is best wel somber. Veel arbeiders die met hun handen werken in met name de vis- en metaalindustrie. Mensen die hard werken voor weinig geld. Misschien was de muziek die ik in die tijd maakte ook wat somberder. Haarlem is lichter. Een gelukkig stadje, mensen zijn over het algemeen heel blij. Het is een hele fijne plek om te wonen. Je hebt, in de ‘linkse rijke bubbel’ in het centrum van de stad, minder zicht op bijvoorbeeld armoede, gebroken gezinnen en discriminatie. Hierdoor werd ik misschien ook minder geconfronteerd met misère om mij heen en ging ik meer op zoek naar mijn eigen misère…” zegt ze met een knipoog. Buiten haar persoonlijke referentiekader kijkt ze ook zeker om zich heen. Zo gaat het nummer ‘Morning Paper’ bijvoorbeeld over hoe comfortabel wij, als samenleving, met elkaar in een treintje zitten die langzaam naar de afgrond rijdt, een beetje zoals de ‘linkse rijke bubbel’ zoals hierboven beschreven. We zien wel dat er dingen niet goed gaan maar we zitten te goed om in te grijpen of onze handen uit te steken. Het maatschappelijk kritische is dus ook op deze plaat wel terug te vinden.

Een treintje en een pontje

De releaseshow van ‘Wanderland’ is op 12 april in Tolhuistuin in Amsterdam. Dat roept bij ons natuurlijk gelijk vraagtekens op. “Haha! Jullie zijn niet de eerste die zich afvragen waarom de release niet in Haarlem is. Die vraag krijg ik van veel Haarlemmers. We hadden Mosaic toentertijd in Haarlem gereleased en daarbij wisten we voor nu niet zeker of we de grote zaal in het Patronaat al vol konden krijgen. Het is een rotgevoel om in een half lege grote zaal je release te doen. In Haarlem heb je niet veel andere (kleine) opties. Daarbij is Amsterdam natuurlijk ook te gek en voor Haarlemmers een treintje en een pontje verderop. Prima te doen lijkt mij. Natuurlijk wist ik wel een beetje dat de mensen uit Haarlem, m’n stadje, hierover gingen vallen. Máár we komen het najaar terug en dan maken we gewoon een hele speciale show die alleen de Haarlemmers te zien krijgen!”

Voor de mensen die een ‘treintje en een pontje’ te ver vinden en niet kunnen wachten tot het najaar is er gelukkig een tussenoplossing. Op Record Store Day (22 april 2017) doet Sue The Night een kleine akoestische instore bij Sounds Haarlem rond 17:00 uur. Overdag doet de band drie optredens door heel Nederland om te eindigen bij Sounds zodat ze nog een middagpilsje kunnen pakken.

Haerlems Bodem zal in ieder geval op 12 april aanwezig zijn voor een (foto)verslag op het release-feestje in de Tolhuistuin. Suus zou het leuk vinden als je komt, kaartjes koop je hier.

Tot die tijd willen wij jullie graag wijzen op de clip van de nieuwe single ‘Mind Dear’, die ook genomineerd is voor een 3FM award in de categorie ‘Beste Video’.

Wanderland ligt vanaf 14 april in de winkel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here