Daar zit ze dan. Wende. We hebben een bankje uit de backstagetent gepakt en in de zon tussen de bomen gezet. Om ons heen komt de eerste dag van het Parksessies festival langzaam los terwijl wij ons afzonderen voor een gesprek over verbinden, communiceren met publiek, je plek vinden in het leven zonder een hokje te kiezen en het beeld dat je van jezelf wil neerzetten.

Ik vind het een beetje spannend. Gek, want ik heb inmiddels al redelijk wat interviews achter de rug en ze oogt heel vriendelijk. Wende is de afgelopen tijd al een paar keer op mijn pad gekomen, ik heb vaker getwijfeld om haar te benaderen, maar ik durfde het steeds niet aan. Alsof ik mij onvoldoende met haar kon identificeren en dat wel een vereiste zou moeten zijn voor een gesprek. Nu is de tijd daar wel. Blijkbaar.

Plek

Dat ik het nu wel aandurf komt misschien doordat ik veel van wat ze op dit moment doet tof vind en denk te begrijpen; ik zie verbinding in verschillende keuzes die ze maakt. Met haar prachtige album MENS, haar rol op Down The Rabbit Hole, een reeks openluchtconcerten (ook in Caprera!) en Into The Great Wide Open en een najaarstour in het vooruitzicht popt ze steeds in mijn muziek georiënteerde wereld omhoog. Met als klap op de vuurpijl Wende’s Kaleidoscoop festival op 4 oktober in Carré. Het lijkt mij druk, maar geweldig.

“Ja, heel tof. Ik ben nu op een plek waarvan ik denk: hier wil ik zijn,” zegt Wende stralend als ik er naar vraag. “Ik ben in 2002 afgestudeerd en dan nu, 15 of 16 jaar later, kom ik erachter dat het mij zoveel tijd heeft gekost om precies op het pad te komen dat mij past. Dit komt ook omdat ik veel kanten onderzoek. Maar zoals het nu is, klopt het allemaal heel goed. En dat terwijl ik mij in heel veel verschillende werelden beweeg. Het hoofdding dat ik doe is natuurlijk de shows maken, maar binnen dat concept zoek ik diversiteit. Het Kaleidoscoop festival is daar een goed voorbeeld van. Binnen dat eigen festival ga ik op zoek naar een ontmoeting tussen verschillende werelden: van een punkband naar moderne klassieke muziek, naar ballet en singer-songwriters. Dit zoeken naar diversiteit komt uit mijn jeugd, denk ik. Ik ben in Engeland geboren, heb in Indonesië en daarna in Afrika gewoond. Daar zat ik op verschillende internationale scholen, wat een diverse flora en fauna van mensen met zich mee bracht. Ik vond dat fijn, juist omdat diverse voor mij de wereld ìs.”

Ontdekken

nu heb ik veel meer een fundament geslagen in wie ik ben: ik ken mijn zwakheden, ik ken mijn kracht en ik ken mijn voorkeuren

Dat ze zich in die verschillende werelden ook onzeker in kan voelen hoort erbij. Zo komt ze soms in bepaalde settingen terecht waarvan ze geen idee heeft hoe de wetten van die wereld werken. Dat zorgt dat ze zich buiten haar comfortzone bevindt. Maar het feit dat er in andere werelden ook andere verwachtingen zijn, zorgt er voor dat je ermee kan spelen. Zo is het publiek van het theater een heel ander publiek dan in een club. Dezelfde show kan in een andere omgeving een totaal andere reactie uitlokken. Soms gaat Wende bewust in die verwachting mee en soms gaat ze er tegen in. Dat maakt het heel leuk. “Het leven is relatief kort vind ik, zeker gezien de hoeveelheid mogelijkheden om dingen te ontdekken,” vertelt ze. “Dat duizelt soms. Alleen al in Nederland, als je gaat toeren, kom je in Haarlem, Zutphen, Maastricht en Groningen, en je hebt dan gelijk vier verschillende culturen te pakken. Dat geldt ook voor de verschillende projecten die ik gedaan heb. Het fijne aan het punt waar ik nu terecht ben gekomen is dat dit mij vroeger opslokte, nu heb ik veel meer een fundament geslagen in wie ik ben: ik ken mijn zwakheden, ik ken mijn kracht en ik ken mijn voorkeuren; ik kan makkelijk in een wereld staan, maar blijf dan bij mezelf. Ik heb een balans gevonden waarbij ik geworteld kan blijven, maar aan de andere kant flexibel genoeg ben om mij te laten inspireren en verwonderen door iemand anders waarheid, maar dit vergt wel oefening.”

Kleur

je gaat een kind ook niet gelijk de oceaan in flikkeren als het nog niet kan zwemmen

Het is volgens de zangeres de kunst om ons veilig te voelen en ons hierbij omgeven met wat we kennen, maar dat we daarbij wel openstaan voor de andere invloeden. “Wij zijn, naast analytische en rationale, ook emotionele wezens. Die aangeraakt moeten worden. Ik hou ervan als mensen iets voelen. Dat kleurt het leven en daar ben ik graag de dienstverlener van. Ik wil graag delen wat ik denk en ervaar, het liefste via muziek.” Dit “voelen” is een groot gedeelte van wat ze wil overbrengen: in een show, met haar stem, muziek en overkomen. De manier waarop ze deze boodschap brengt, is een zoektocht geweest. “Er is een bepaalde grens waarin je, ook voor de ander, nog comfortabel schuurt. Je kan ook ergens totaal niet op je plek zijn, maar dan is het ook niet meer effectief. Daarin kies ik nu een bepaalde weg, welke altijd traag is. Ik geloof erg in langzaam ergens terecht komen en een relatie bouwen en steeds meer mogelijkheden zien om facetten bij elkaar te brengen. Vroeger was ik veel directer en dat vonden mensen soms heel heftig, daarmee schrok ik ze af. Maar je gaat een kind ook niet gelijk de oceaan in flikkeren als het nog niet kan zwemmen. Dat heb ik geleerd en daar baseer ik een heleboel keuzes op.”

Verbinden

De verschillende plekken waar ze speelt, bijvoorbeeld een instore, openluchttheater, festival of theater vragen dus om een andere aanpak. De liedjes en arrangementen zijn in principe hetzelfde, maar ze denkt van tevoren altijd na over de setlist en de opbouw van nummers. De ene keer wil ze er echt in knallen om mensen er gelijk bij te trekken, een andere keer kiest ze voor een rustige en zachte start. Dit voelt ze ook tijdens het optreden aan, het is een soort energetisch bewustzijn. “De helft van het gevoel bij het optreden bestaat uit het contact met het publiek. Ik zou niet kunnen spelen voor lege zalen. Het gaat mij uiteindelijk toch om verbinding en communicatie.”

Het mooie is dat ze nu een plek heeft gevonden waarin ze veel verschillende soorten mensen bereikt. Geen enkele cultuur- of muziekliefhebber zal haar afgelopen jaren niet ergens zijn tegengekomen. In het theater, met het Nationaal Ballet, op Noorderslag, een festival of in een poppodium. Ze staat – bijna – overal. Maar doordat het steeds een ander publiek is daagt het haar uit en is elk optreden weer anders. “Ik ben dit gaan doen omdat ik van zingen hou. En het is niet dat ik internationale tours doe, dus je moet creatief zijn, wil je veel kunnen spelen. Ik probeer hierin mijn horizon te verbreden, om het interessant te houden voor mijzelf en steeds met nieuwe soort mensen een verbinding aan te gaan.”

Beeld

Ik vraag mij af of het beeld wat Wende neerzet van invloed is op de verbinding die ze aan wil gaan. Voor het interview werden er duidelijke richtlijnen gesteld over het gebruik van beeldmateriaal en het nemen van foto’s. Dat zorgt aan de ene kant dat ik anders en creatief naar de opzet van dit interview moest kijken – ik vind beeld belangrijk bij tekst. Anderzijds vind ik het sterk dat het neergezette beeld goed beschermd wordt en erover is nagedacht. Wende: “Ik hou echt van de combinatie van beeld en verhaal. Daarom hou ik zo van het theater. Omdat beeld èn inhoud èn muziek dan gelijkwaardig aan elkaar zijn. Maar daarnaast hou ik graag de controle over een bepaalde soort magie. We leven in een wereld waarin steeds de “achterkant” wordt gedeeld op bijvoorbeeld Instagram: wat je eet, hoe je er na het optreden uit ziet, hoe je ’s ochtends wakker wordt. Dan doe je superhard je best om als artiest een wereld en een illusie te creëren, waarom kan je dat niet laten voor wat het is? Je ziet de normaliteit al constant om je heen.”

Beroemd

“Daarnaast heb ik nooit beroemd willen worden” vervolgt ze na even over de vraag  nagedacht te hebben. “Het is eigenlijk een bizarre situatie want ik sta heel graag op een podium, maar ondertussen vind ik het eigenlijk helemaal niet fijn dat mensen weten wie ik ben. Ik snap waarom bijvoorbeeld Death Mouse van die enorme oren op zijn hoofd heeft. Of dat Daft Punk, Kraftwerk of de Gorilla’s niet herkenbaar willen zijn. Dat draagt ook bij aan de magie waar ik het net over had. En het is leuk om te fantaseren over wat dat dan precies is, dat houdt het leven spannend.”

Dan is het tijd om af te ronden, ze moet zich gaan voorbereiden op het optreden. Mijn oog valt op een mooie fel blauwe container waar het zonlicht prachtig opvalt. En dan doe ik iets wat ik eigenlijk niet durf: ik vraag of ik toch heel snel een foto van haar mag maken. Niet om de magie te verbreken, maar juist om het verhaal wat ze met mij gedeeld heeft te versterken. Ze vindt het goed en deze foto geeft in mijn ogen bovenstaand verhaal kleur, hopelijk precies zoals ze had bedoeld.

Heb je Wende gemist op Parksessies of wil je meer (en dat wil je!), op 10 november staat ze in Patronaat en kaartjes koop je hier.

Foto’s en tekst: Félice Hofhuizen

2 COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here