Als inwoner van Haarlem ben je nooit alleen en samen maken wij de stad, maar wie zijn Haarlemmers eigenlijk en waar houden ze zich mee bezig? Dat vraagt fotograaf Hans Palmboom, die sinds 2017 samen met zijn mooie vriendin in Haarlem woont, zich af. Met een dosis nieuwsgierigheid en zijn camera gaat hij, onder de noemer ‘Wij zijn Haarlem’, op zoek naar verhalen achter Haarlemmers. Vandaag in ‘Wij Zijn Haarlem’: Joop van Straaten.

“Samenwonen hoeft van mij niet. Ik vind het prima zo. Mijn vriendin wordt eind september 86 jaar”

Joop van Straaten woont zijn hele leven in Haarlem. Hij was 26,5 jaar getrouwd met Tinnie Kuiper. Op 4 september is het 41 jaar geleden dat zij overleed. Inmiddels heeft Joop een vriendin in Haarlem-Noord. Zij vraagt regelmatig waarom zij niet gaan trouwen, maar Joop wil graag zelfstandig blijven. Zijn eerste huwelijk was er een met een gouden randje en of dat een tweede keer lukt is volgens Joop nog maar de vraag.

Waarom woont u in Haarlem?
Ik ben geboren (1925) en getogen in Haarlem. Ik kom uit een gezin van achttien. Daarvan hebben er elf de leeftijd van negentig of hoger bereikt. We woonden in de Amsterdamse buurt. Ik was veertien toen ik mijn eerste baantje kreeg bij een schoenenzaak. Mijn taak was om in de etalage van de schoenenzaak een demonstratie te geven met een apparaat om kousen op te halen. Aan de overkant van de schoenenzaak woonde een naar wijf. Op een dag moest ik haar kousen met het apparaat verwarmen om deze op te halen. Ik lette even niet op en de kousen gingen in rook op. Ik was gelijk mijn baantje kwijt. Daarna ben ik bij een kruidenierszaak gaan werken in de Duvenvoordestraat, ik moest suiker sjouwen naar de Kloppersingel. Onderweg ging ik soms bij mijn moeder langs en gaf haar dan wat suiker. Daar zijn ze achter gekomen en toen was ik ook deze baan kwijt. Ik durfde dit thuis niet tegen mijn moeder te vertellen dus liep ik elke dag over straat te wandelen op zoek naar ander werk. Vervolgens ben ik bij de chocoladefabriek gaan werken. Ik trok een wijde broek en een blouse met wijde mouwen aan en propte deze vol met repen. Op een dag werd aan mij gevraagd of ik wist wie er zoveel repen jatte. Ik zei: “Ik weet het wel, maar zeg het niet”. Die dag was mijn laatste dag bij de chocoladefabriek. Vanwege de oorlog werd ik te werk gesteld in Duitsland en uiteindelijk belandde ik in Indonesië als soldaat 1ste klas. Daar heb ik drieënhalf jaar gediend.

Wat vind u zo leuk aan Haarlem?
Het is een prachtige stad. Ik vind het ook een veilige stad. Mijn vriendin zie ik elk weekend. Op vrijdagochtend pak ik een taxi naar Haarlem-Noord en op maandag ga ik weer naar huis. Samenwonen hoeft van mij niet. Ik vind het prima zo. Mijn vriendin wordt eind september 86 jaar.

Wat zou u graag anders willen zien in Haarlem?
Mijn ogen zijn niet al te best meer. Volgens mijn dokter word ik niet blind, alles wordt alleen waziger. Ik ben een tijd terug verdwaald geraakt omdat ik Schalkwijk wilde zien. Ik ging gewoon op pad, maar door mijn slechte ogen was ik snel de weg kwijt.

Wil jij nou ook ook in ‘Wij Zijn Haarlem’ en vind je het leuk als Hans langskomt voor een foto? Denk dan alvast na over de antwoorden op deze drie bovenstaande vragen en mail naar Hans@haerlemsbodem.nl voor een afspraak. Wil je meer Wij Zijn Haarlem op je scherm? Check hier Marjolein 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here