In de kleedkamer van Patronaat is het een komen en gaan van mensen die nog snel even iets willen weten voordat de show, Unsung Heroes van Yorick van Norden en Anne Soldaat, begint. Ze zetten een muzikale voorstelling neer waarin onbezongen helden worden geëerd die het verdienen om niet vergeten te worden. Het loopt allemaal wat uit vandaag, maar dat is ook niet vreemd als je bedenkt dat de grote zaal verbouwd is tot intieme ruimte, met een klein podium voor het grote podium en overal stoelen. De kaartverkoop ging zo goed dat nu zelfs de grote zaal uitverkocht is. Toch maken de heren nog even tijd voor het interview en praten we kort en krachtig over Haarlem, de koepel, verleden, heden en toekomst.

HB: Als ik aan Haarlem denk, denk ik aan?

Anne: “Ik denk aan die gevangenis die je altijd ziet als je met de trein Haarlem binnenkomt. Aan de koepel. Ik kom niet heel vaak in Haarlem maar dat is wel het eerste dat mij te binnen schiet.”

Yorick: “Ik denk dan eigenlijk ook aan de koepel en de mogelijkheid die nu bij de gemeenteraad ligt om daar een universiteit te vestigen. Van de week was ik bij de raadsvergadering en tekende zich een meerderheid af tegen het plan. Dat was echt stuitend. De PvdA-fractie van Haarlem wil onder het mom van “gelijke rechten voor iedereen” dat het de vrije markt op gaat. Dit betekent dus dat het naar de hoogste bieder zal gaan. En die dient niet per definitie het grootste of beste maatschappelijke belang. Een universiteit is een historische kans voor de stad. De wethouder heeft het voorstel nu teruggetrokken en over een maand zal er opnieuw gestemd gaan worden. Hopelijk komen ze dan terug op hun visie eerder deze week en zien ze in dat dit plan vele belangen dient en meerdere partijen tegemoet kan komen. Want naast een universiteit is er in het plan ook ruimte voor bijvoorbeeld studentenkamers, werkruimtes voor ZZP-ers en horeca.

Maar genoeg hierover, als ik aan Haarlem denk, denk ik ook een beetje aan thuis. Ik heb een heel fijn thuis in Haarlem. Een fijne plek om te wonen, ik heb het hier heel erg naar mijn zin. Het is een prachtige stad. Er komt veel samen, het is een beetje van alles; beetje van de grote stad, beetje van de metropool Amsterdam, beetje van de duinen en het strand. Voor mij een hele mooie balans.” 

HB: Wat is je tofste herinnering aan een optreden in het Patronaat, als artiest of bezoeker?

Anne: “Ik heb eigenlijk geen idee wanneer ik hier allemaal geweest ben. Ik denk dat het sowieso een aantal keer met Daryll-Ann (oude band van Anne) geweest moet zijn in het “oude” Patronaat.”  

Yorick: “Dat oude patronaat was ook hier, op deze plek. Ze hebben het helemaal plat gegooid en daarna dit hier neergezet. Ik ben daar nooit binnen geweest, ik kwam pas voor het eerst in Patronaat toen het in de Fietsfabriek zat. Toen was ik een jaar of 15, 16 ofzo.”

Anne: “Ik heb hier wel eens opgetreden in de kleine zaal met Do-The-Undo , daar staan ook filmpjes van op YouTube. En jij, wat is jouw mooiste herinnering Yorick?”

Yorick: “Er zijn voor mij ontelbare herinneringen hier. Als bezoeker maar ook de keren dat ik mocht optreden. Peter Bruyn (muziekjournalist uit Haarlem) heeft ooit eens een boek gemaakt over de geschiedenis van Patronaat en hij was toen zo aardig om een foto van mij daarin op te nemen en daarbij The Hype (oude band van Yorick) te vermelden. Toen had ik hier dus al blijkbaar 14 keer gespeeld. Nu is daar nog heel veel bijgekomen. Ik heb ook nog een tijd als DJ gewerkt en soms een voorprogramma gedaan. Er is dus niet 1 bepaalde herinnering, het zijn er vele mooie.

Als bezoeker moet ik denken aan het concert van Ryley Walker, voordat hij bekend werd. Ik was toen de DJ die avond en toen heb ik ook zijn LP gekocht. Die signeerde hij met ‘For Yorek, thanks for the tunes’. Verkeerd gespeld, maar een mooi aandenken.”

HB: Als je naar de programmering van de komende weken kijkt, wat zou je dan zelf graag willen zien?

Anne lachend: Ik zie hier Fleddy Melculy staan, dat is wel een goede naam, Freddy Mercury op z’n Japans.”

Yorick pakt een ander blaadje: “Dit kan misschien wel leuk zijn, “twee retro garage rock bands uit New York: The Mystery Lights en Las Rosas”. Ik ken het niet maar het klinkt wel goed. En de Rob Acda Award voel ik veel sympathie voor.

Anne vervolgt: “Ik vind het grappig dat The Bootleg Beatles hier ook zijn, daar zou ik nog wel eens heen willen. Ik ben er al eens geweest, was heel leuk. Er toert nu ook zo’n Nederlandse coverband door het land,  The Analogues.”

Yorick: “En Roald van Oosten komt ook zie ik. Die heeft net een jaar geleden een nieuwe plaat gemaakt en ik las gisteren op Facebook dat er weer een nieuwe plaat uitkomt. Die heeft dus een goede werkethos, heel knap.”

Anne, met een glimlach: “Dit vind ik ook wel knap, Dandelion speelt en BLOF doet de aftershow.”

Yorick, lachend: “Maar, zonder dollen, bij Dandelion zouden we vooraan staan. Dat vinden we allebei te gek.”

Anne: “We zijn samen bij de albumpresentatie geweest van die jongens, het zijn ook vrienden van ons.”

Yorick: “Oh, ik zie hier dat JARA hier een voorprogramma doet. Zij is ook goed. Een soort Nederlandse Joni Mitchell. Dat Matt Winson ken ik niet maar JARA maakt mooie muziek.”

Anne: “The KIK ben ik ook wel benieuwd naar. Ik hoorde een paar nummers van het nieuwe album op de radio, dat vond ik wel heel mooi. Ze hebben ook een nummer met The Amazing Stroopwafels gemaakt, staat ook op de plaat, heel gaaf.

HB: Welke vraag zou je nu als band het liefst beantwoorden?

Yorick: “We zijn allebei een plaat aan het opnemen, Anne een soloplaat en ik een soloplaat. Een goede vraag zou dus zijn: wat doen jullie nog meer naast Unsung Heroes? Komende maanden maak ik die plaat tussen al het andere werk door af. Ik hoop dat hij september/ oktober dit jaar uitkomt, na de zomer in ieder geval.”

Anne: “En ik ben eigenlijk hetzelfde aan het doen. Ik weet nog niet wanneer hij uitkomt maar ik ben er mee bezig. Druk genoeg.”

HB: Waar kunnen we jullie in de toekomst tegenkomen?

Anne: “Nou, dit is dan wel de laatste Unsung Heroes van deze tour maar er komt toch nog een reeks voorstellingen aan.”

Yorick: “We gaan in reprise, er komen er waarschijnlijk nog een stuk of tien, we gaan naar alle steden die we hebben overgeslagen. Om het goed te maken dat we de eerste keer niet geweest zijn. Een soort van The Unsung City’s Tour. Dus als je de show nog niet gezien hebt kun je nog daarheen.”

HB: De vorige band die wij deze vragen voorlegden was LUWTEN. We vroegen ze een vraag aan jullie te stellen en dit kwam eruit:

Citaat uit “LUWTEN Haerlems bodem”:

Tessa: “Misschien kunnen we vragen waarom ze alleen maar naar de Beatles luisteren de hele tijd? Want er is inmiddels zoveel mooie nieuwe muziek. Waarom toch altijd die jaren 60? Waar komt die fascinatie voor het verleden vandaan? En is dat ook omdat jij iets hebt tegen het heden of de toekomst? Ik vind het namelijk ook heel vet maar ik vind het bijzonder dat mensen zo geobsedeerd kunnen zijn door een bepaalde tijd.”

Yorick: “We luisteren haast nooit naar The Beatles. Ik kan het allemaal dromen maar ik zet het nauwelijks op. Ook luisteren we naar veel mooie nieuwe muziek. Tessa doelt denk ik vooral op onze liefde voor een bepaald klankbeeld of klankideaal. Voor een bepaalde manier van schrijven, spelen, arrangeren en opnemen en hoe dat klinkt.”

Vervolg citaat uit “LUWTEN Haerlems bodem”:

Dave von Raven (The KIK), die blijkbaar een kleedkamer verderop zat, komt met een grijns op zijn gezicht binnen: “Ik hoor alles wat jullie zeggen, echt alles!”

Tessa lachend: “Oh jij bent natuurlijk ook helemaal geobsedeerd door de Beatles, vertel even dan! Waar komt dat vandaan?”

Dave: “Nou, uit de jaren 60 dus.”

Tessa: “Ja maar, waar komt jouw fascinatie met die periode vandaan?”

Dave: “Dat weet ik niet. Dat is gewoon een gevoel. Het is voor mij een feit dat in de jaren 60 de beste popmuziek gemaakt is. Echt. Omdat die aardkloot toen door een soort van universum gleed waarin alles het beste samenkwam. En wat natuurlijk zo is, is dat er nu ook een heleboel moois wordt gemaakt maar het is allemaal uit de mainstream verdwenen. En de mainstream is nu gewoon heel slecht. In de jaren 60 was hele goede muziek blijkbaar mainstream.”

Anne: “Wat Dave zegt is wel waar. Zij waren de mainstream. Als je kijkt wat de top 30 was in 67, dat is niet te geloven. Er werd toen ook heel veel slechte muziek gemaakt hoor…”

Yorick vult aan: “…. maar er werden wel betere liedjes geschreven, gemiddeld genomen. Want er zijn nu veel bands die ik qua sound en arrangementen helemaal te gek vind, maar waar de liedjes ontbreken. Vaak is er meer stijl dan substantie. Als je kijkt naar die tijd werden er melodisch en harmonisch knappere liedjes geschreven. Interessanter. Misschien doordat jazz en klassieke muziek nog meer in het collectieve bewustzijn zat en deel uitmaakten van de opvoeding.”

Anne: “Echt vakmanschap was er toen nog. En nu heb je een laptop en ga je met Garageband aan de slag.”

Yorick, sarcastisch: “Tja. Mensen bouwen nu wel vettere beats dan vroeger, dat wel.”

Tessa: “Maar wat denk je dan dat jij daar nu mee moet?”

Dave: “De radio moet zich meer gaan concentreren op de independent dingen. Maar ze vertikken het. Dat deden ze in de 60’s niet anders natuurlijk maar toen was het geluk dat goede muziek gewoon hip was. En je mond wordt nu ook gesnoerd want als je er een keer op die radio wat van zegt, dan is het gelijk: “Laat maar”. Ze zijn zo eenkennig als ik weet niet wat en heel snel op de pik getrapt. Dat hoor je ook aan liedjes die door de jaren heen gemaakt zijn en die over de radio gaan, die blijven ze allemaal draaien. Dan hebben ze het idee dat het over hun gaat.”

Tessa: “Dit is toch een leuke toevoeging aan waar wij het net over hebben gehad?! Misschien moeten we het dan nog meer vertalen naar de tijdgeest nu. Dus, de vraag voor Yorick en Anne zal dan zijn: “Hoe kunnen we er voor zorgen, met elkaar, dat independent muziek meer aandacht krijgt?”.”

Yorick: “Dan zullen we er voor moeten zorgen dat er meer smaakmakers komen zoals je dat vroeger had. Een soort poortwachters die hun ontdekkingen delen met hun vaste luisteraars en er alle ruimte toe krijgen om daar inhoudelijk over te praten in plaats van vooral over zichzelf te praten. Het succes van een radioprogramma als Blokhuis op NPO Radio 2 toont de behoefte.”

Anne: “Ik maak mij in ieder geval geen illusies. We zijn ook een uitstervend ras, het is onomkeerbaar. Iedereen draait straks hiphop en dance. En wij doen het nog voor die paar babyboomers die nog leven.”

Yorick: “De laatsten der Mohikanen.”

HB: De volgende band die wij namens Haerlems Bodem hopelijk spreken is, hoe toevallig, The KIK,  wat zou je hen willen vragen?

Yorick:Leuk, The KIK! Laten we voor iedereen wat verzinnen. Ik zou Marcel (bassist) graag, via jullie, willen complimenteren met zijn boek over Armand. En aan hem vragen of hij in de toekomst vaker boeken wil gaan schrijven. Of dat dit eenmalig was aangezien de band in Armand’s laatste jaren dicht tot hem stond. En jullie moeten hem ook complimenteren met de vormgeving van zijn boek. En ik wil Ries (drummer) vragen of hij nog steeds zoveel cola drinkt. Ik ben heel erg fan van Coca Cola. Ik vind dat een heerlijke drank en ik probeer dat te beperken tot één glas per dag en dat noem ik mijn ‘cola-moment’. Iedereen die mij goed kent weet dat ik bijna elke dag een ‘cola-moment’ heb, ik drink ook geen koffie dus dat is mijn cafeïneshot. Ik ben dus benieuwd hoeveel cola hij op een dag drinkt en hoe hij daarmee omgaat.

Anne: “Het eerste wat mij te binnen schiet bij Dave (zanger, gitarist) is dat hij volgens mij een gewone gitaar op z’n kop houdt en met de snaren dus ook omgekeerd, speelt. Dat is echt bizar. Hij is links, maar hij heeft een rechtshandige gitaar gepakt en gewoon omgedraaid, dus zijn hoge E zit volgens mij boven en zijn lage E zit onder.  Misschien kunnen jullie hem vragen of dat klopt? En waarom hij dat op deze manier doet?”

Yorick: “Goede vraag! En ik wil graag van Dave weten wat zijn favoriete The Hollies nummer is. En dan wil ik graag van Arjan (gitarist) weten wat zijn favoriete McCartney nummer is. En aan Paul (toetsenist) wanneer z’n volgende solo album uitkomt. Dan heeft iedereen een vraag en kunnen wij ons nu snel gaan voorbereiden op de show.”

Korte impressie van de avond

Het is even wennen als we de grote zaal in komen lopen, overal stoelen en een klein podium voor het “echte” grote podium. Toch ziet het er meteen gezellig, bijna huiselijk uit. Ook als Anne en Yorick de zaal binnenkomen blijft het kleinschalige gevoel hangen. De mannen vertellen om de beurt iets over het liedje dat gespeeld gaat worden en vooral over de vergeten held die het gemaakt heeft. Achter hen wordt door middel van een beamer een foto van de betreffende man op een scherm getoond. Het feit dat Yorick deze zelf met een afstandsbediening bedient, maakt dat we op een bepaalde manier het gevoel hebben dat hij zijn vakantiefoto’s aan ons laat zien. Dat laagdrempelige karakter is ook juist het sterke punt, je voelt je betrokken bij het verhaal en wordt meegenomen in de muziekgeschiedenis.

Vooraf waarschuwt Yorick ons, als een bijsluiter die je mee geeft bij een medicijn, met veel van de vergeten helden loopt het alles behalve goed af. Tragedie loopt als een rode draad door de avond en je gaat je bijna afvragen of rampspoed een voorwaarde is voor het maken van mooie liedjes. Anne vertelt aan het publiek dat ze net ook al in het interview hebben aangegeven dat ze de laatste der Mohikanen zijn, een uitstervend ras die graag nog verhaalt over vroeger en de mooie muziek die gemaakt is. Het publiek hangt aan hun lippen en luistert aandachtig naar de prachtige nummers en intrigerende verhalen. Mede doordat er gezeten wordt en halverwege de avond een pauze is voelt het ook als een soort theatervoorstelling; de liedjes versterken de verhalen en andersom. Aan het einde van de show doet Yorick op een komische manier een beroep op het publiek. Hij zegt: “Wil je dat Anne en mij hetzelfde lot als de meeste van onze vergeten helden bespaard blijft, dan is er bij de merchandise tafel een kans om hieraan bij te dragen. Ook eventuele nazorg wordt geleverd.” Wat Haerlems Bodem betreft worden deze artiesten zeker niet vergeten en loopt het alles behalve tragisch met hen af, we kijken uit naar de twee soloalbums die binnenkort verschijnen.

Foto’s: Jaap Kroon

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here