Als enige wist Patronaat dit jaar de legendarische New Yorkers te strikken voor een optreden in Nederland. Afgelopen vrijdag streken Fun Lovin’ Criminals daarom neer aan het Bloemendaalse strand op het podium van Woodstock69.

Kris verwarmt de vooravond

In het voorprogramma Kris Berry, die een aantal nummers van haar nieuwe plaat Berry Street speelt. Het is nog rustig op het strand wanneer Kris met haar toetsenist Mark Pattiapon het podium beklimt. Met haar ‘easy, laidback sound’ neemt Kris een risico. Het publiek, dat komt voor de hiphop/funk/rock cross-over van de Fun Lovin’ Criminals, lijkt niet voornemens haar te onthalen met al te veel enthousiasme. Haar zwoele stem en loungy melodieën lijken de mensen zelfs in een bijna soezerig sfeertje te brengen. Berry is echter onverstoorbaar en haar kleine gedaante op het podium weet te imponeren door haar buitengewone zangtalent.

Na haar optreden kan Haerlems Bodem nog even bij haar aanschuiven voor een kort gesprek. Ze vertelt over de totstandkoming van haar nieuw album. De plaat is een samenwerking met Guido Joseph (Chef’s Special) en de producers van Likeminds, oftewel Chris Soper en Jesse Singer uit New York (die eerder ook werkten met Chef’s Special). Kris ontmoette hen in Parijs en al snel werd ze uitgenodigd om voor enkele proefopnames naar New York te komen. Dit beviel uitstekend en Kris woonde uiteindelijk twee maanden in ‘The Big Apple’ met als resultaat haar nieuwe album. Ze paste goed in die stad en voelde zich al snel ‘native’ wanneer ze eerst naar het Franse bakkertje om de hoek liep en daarna naar de studio in Williamsburg (Brooklyn, NY) ging om te werken. ‘Berry Street’ is een verhaal van ‘empowerment’ geworden, vertelt ze. Niet alleen het wonen in New York maar ook de vrijheid en de eigen verantwoordelijkheid die het productie-duo haar gaf bij het creëren van de plaat, gaven haar een nieuw gevoel van zelfstandigheid en zelfvertrouwen. De teksten die ze al meer dan een jaar geleden schreef, voelen door deze ervaring nu meer als haar waarheid dan ooit.

Baarden en Hawai-shirts

Inmiddels is Woodstock69 volgestroomd met mensen. Veel veertigers en vijftigers en een paar dertigers wachten ongeduldig in de behoorlijk frisse wind op de mannen van de Fun Lovin’ Criminals. Het publiek is een bonte mengeling van voornamelijk oude rockers met grijze baarden, zonderlinge barhangers in Hawaï-shirts en zelfs hier en daar een verdwaalde huisvader met een overhemd en een vest. Vrouwen zijn aanwezig maar overduidelijk in de minderheid.

Wanneer de Criminals eindelijk onder luid gejuich en de intro van Star Wars het podium betreden, is de toon meteen gezet. “Stick ‘em up y’all. We’re the Fun Lovin’ Criminals!” Dit wordt het meest relaxte feestje ever!

Oud was nog nooit zo goed

Huey Morgan, Brian ‘Fast’ Leisner en de Britse Frank ‘The Rhythm Master’ Benbini zijn ontspannen en gedragen zich alsof ze in hun eigen huiskamer staan. Ze hebben lol en de hechte vriendschap tussen de drie is voelbaar. Hun relaxte houding lijkt haaks te staan op de waanzinnige precisie, souplesse en dynamiek waarmee ze spelen. Deze mannen hoef je niets meer te vertellen. Ze weten precies wat ze doen en hoeven niet meer hard te werken om een vette show weg te geven. Dit is hun publiek en het houdt al jarenlang van ze.

Met een scheef glimlachje om de mond spelen ze superstrak nummers als ‘Up on the hill’, ‘Loco’, ‘Smoke ‘em’ en hun grootste hit ‘Scooby Snacks’. Ze maken een praatje, een grapje, roken een jointje met een Nederlandse fan en zorgen dat een drankje vanaf het podium door het publiek wordt doorgepasst aan ‘soundman Louis in the back’. Daarna pakken ze de instrumenten weer op en knalt het volgende nummer snoeihard door de speakers. Deze mannen zitten lekker in hun vel, wat ook blijkt wanneer Huey een slokje rode wijn neemt en met zijn zware New Yorkse accent zegt: “It’s a good time to be alive”.

Het is vorig jaar precies 20 jaar geleden dat ze doorbraken met hun album ‘Come find yourself’. Ter ere hiervan hebben ze de afgelopen anderhalf jaar door Europa getourd met een selectie van hun beste oude nummers. Het is jammer dat hun muziek niet erg bekend is bij de jongere millennials-generatie, want de sound van de band heeft een bijna tijdloos karakter dat niet weggezet kan worden als ouderwetse 90’s meuk. Helaas zijn de mannen inmiddels terug naar de UK waar ze wonen en de rest van dit jaar touren. Wil je toch weten wat je gemist hebt, dan zul je dus hun nummers voorlopig vanuit je playlist moeten beluisteren.

 

Foto’s: Peter van Heun en Mick de Jong

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here